Την απώλεια του ηθοποιού Αλέξη Σταυράκη γνωστοποίησε ο Σπύρος Μπιμπίλας με αποχαιρετιστήρια ανάρτηση, αναφερόμενος στη διαδρομή του στο Εθνικό Θέατρο και στην Επίδαυρο. Στο μήνυμά του θυμήθηκε και την κοινή τους σχολή, τη Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου, ενώ σημείωσε ότι ο συνάδελφός του είχε αποτραβηχτεί τα τελευταία χρόνια.

Πίσω από την είδηση βρίσκεται μια θεατρική πορεία που μπορεί να αναζητηθεί σε προγράμματα, διανομές και φωτογραφίες παραστάσεων. Το ψηφιακό αρχείο του Εθνικού Θεάτρου διατηρεί συγκεκριμένα τεκμήρια της παρουσίας του, από το θέατρο του ντοκουμέντου μέχρι το κλασικό ρεπερτόριο και την αρχαία τραγωδία.

Στη Νέα Σκηνή με την «Ανάκριση»

Στην «Ανάκριση» του Πέτερ Βάις, το 1983, ο Σταυράκης καταγράφεται στη διανομή ως Μάρτυρας (3). Η παράσταση παρουσιάστηκε στη Νέα Σκηνή του κτηρίου Τσίλλερ, σε σκηνοθεσία Νίκου Περέλη και μετάφραση Πέτρου Μάρκαρη, από τις 12 Φεβρουαρίου έως τις 27 Μαρτίου.

Στη διανομή συναντά κανείς, μεταξύ άλλων, τον Λυκούργο Καλλέργη, την Κίττυ Αρσένη και τον Μηνά Χατζησάββα. Το αρχείο κατατάσσει το έργο στο πολιτικό θέατρο και στο θέατρο του ντοκουμέντου, δίνοντας το πλαίσιο μιας από τις συνεργασίες του ηθοποιού.

Από τη «Μαρία Στούαρτ» στην Επίδαυρο

Δύο χρόνια αργότερα, στη «Μαρία Στούαρτ» του 1985, οι λεζάντες των φωτογραφιών τον ταυτοποιούν στον ρόλο του Κόμη Τάλμποτ. Στα ίδια τεκμήρια εμφανίζονται η Αντιγόνη Βαλάκου ως Μαρία Στούαρτ και η Νέλλη Αγγελίδου ως Ελισάβετ. Οι φωτογραφίες διασώζουν στιγμές από τη συγκεκριμένη παραγωγή της Κεντρικής Σκηνής.

Το αρχείο περιλαμβάνει επίσης φωτογραφία πρόβας από τον «Οιδίποδα τύραννο» του 1987, με τον Σταυράκη στον ρόλο του Τειρεσία. Η σχετική καταχώριση συνδέει την παράσταση με το Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, στις 10 και 11 Ιουλίου εκείνης της χρονιάς.

Οι ρόλοι που παραμένουν στο αρχείο

Αυτές οι καταγραφές φωτίζουν συγκεκριμένους σταθμούς της δουλειάς του. Δεν αποτελούν πλήρη εργογραφία, αλλά επιτρέπουν μια επιστροφή στις παραστάσεις και στους συνεργάτες του. Ο αποχαιρετισμός του Μπιμπίλα συναντά έτσι μια πιο χειροπιαστή μνήμη: τα ονόματα στις διανομές και τις εικόνες της σκηνής που παραμένουν διαθέσιμες στις επόμενες γενιές θεατών.